Na poniższym zdjęciu przedstawiono dowód, że generalny wykonawca układał w salonie rurociągi w błędny, bo meandrowy sposób. Brak jest zagęszczenia rozstawu rur pod oknami do ogrodu.  

Po uruchomieniu instalacji właściciel zlecił wykonanie badania termowizyjnego. Wykazały one, co było do przewidzenia, że system meandrowy użyty przez generalnego wykonawcę jest błędny z dwóch powodów. Po pierwsze powoduje on nieakceptowalne różnice powierzchni podłogi. Na poniższym zdjęciu widać, że lewa płaszczyzna podłogi ma wyraźnie większą temperaturę niż prawa. Różnica ta wynosi aż ok 7 – 8 K. Po drugie temperatura podłogi jest znacznie przekroczona względem wymagań opisanych w rozdziale czwartym normy EN 1264 – 2. Każdy system ogrzewania podłogowego posiada własną, maksymalną dopuszczalną jednostkową moc cieplną. Moc ta jest obliczana m.in. dla maksymalnej temperatury powierzchni wynoszącej +29C, a dla strefy brzegowej +35C.

Poniżej przedstawiono właściwy sposób rozkładnia pętli w spiralny sposób dla podobnego pomieszczenia wraz z zagęszczeniem pętli pod oknami. 

The post Co poszło źle – Ogrzewanie podłogowe appeared first on Jerzy Nawrocki.

Poniżej przykład fatalnego zaprojektowania i jeszcze gorszego wykonania bardzo dobrego pomysłu ogrzewania podłogówką tuneli z delikatną produkcją roliczną. Powierzchnia grzejnika podłogowego to …. 0.22 ha !

W fazie projektu nie policzono zapotrzebowania ciepła na ogrzanie temperatury wewnątrz do 20C wszystkich sześciu tuneli foliowych. Pierwszy raz spotkalem się z projektem instalacji centralnego ogrzewania, w którym nie policzono zapotrzebowania ciepła. W efekcie kaskada pomp wytwarza znikomą, w stosunku do zapotrzebowania moc. Skutkiem tego jest zużycie 60 ton oleju opałowego przez póltora sezonu grzewczego (co kosztowało około 350 tyś zł) w celu utrzymania temperatury +20C wewnątrz tuneli, co jest kluczowe dla prowadzenia delikatnej produkcji rolnej inwestora.

Drugim bardzo dobrym pomysłem było zabudowanie źródła ciepła z kaskady pomp powietrznych ciepła. Mamy wtedy idealne połączenie grzejnika podłogowego i pompą ciepła. Tego właśnie się uczy ludzi na studiach inżynierskich.

Niestety wykonawca zbudował dwie kasakdy po sześć (!) pomp ciepła w każdej. Pomiędzy dniem podpisania protokołu zakończenia robót, a dniem wykonania odczytu ze sterowników minęło 26 712 godzin . Przyjmijmy optymistyczne założenie, że sezon grzewczy w związku z produkcją rolną w tunelach foliowych wynosi pół roku. Oznacza to, że pompy powinny pracować 13 356 godzin. Powinny ale nie pracowały. Na przykład pompa P1 przepracowała 43 859 godzin, a różnica pomiędzy skrajnymi wartościami czasów pracy wyniosła ponad 11 razy. To jest skutek budowania kaskady źródeł ciepła czy chlodu w ilości większej niż optymana czyli zwykle trzy.

Tak wygląda rozdzielacz pętli podłogowych zamontowany poziomo wewnątrz tuneli foliwoych po dwóch sezonach pracy.

A tak powinno to wyglądać i wygląda na tysiącach normalnych realizacji.

Montaż czujnika temperatury na obudowie zaworu na przysłowiową ślinę.

Instalację wszystkich pomp ciepła zaprojektowano na dachu jednego kontenera. Wskutek takiego rozwiązania nie zostały zachowane minimalne odległości od przegród budowalnych. Pompy ciepła stoją placami do siebie. Dla takiej konfiguracji ustawienia pomp ciepła to nie minimalna przestrzeń serwisowa jest kluczowa. Jest nim niezakłócona swoboda pobierania strumienia powietrza wentylacyjnego dla wentylacji wymiennika ciepła. Należy przyjąć konserwatywne rozwiązanie i ustalić minimalną odległość na 2C, czyli 160cm. Zmierzona odległość wynosi 45 cm, zatem jest ~3,5 razy mniejsza.

The post Co poszło źle cz.I appeared first on Jerzy Nawrocki.

Instalacja ma porządnie wykonane otwory rewizyjne do wprowadzenia robota do czyszczenia kanałów. Z uwagi na charakter produkcji powietrze w hali musi być na poziomi tła, które otacza zakład.

Następną obserwacją jest porządnie wykonany pomiar temperatury powietrza i przepływu w kanale. Cztery sondy są umieszczone na przekątnych kanałów i połączone w mostek Graetza. Dzięki temu pomiar jest uśredniony. To samo zrobiono z pomiarem temperatury powietrza na hali ale tutaj zdjęcia rozmieszczenia czujek nie dało się zrobić.

Ostania obserwacja dotyczy montażu nawiewników wyporowych na kanale nad strefą przebywania ludzi. Z reguły one stoją sobie na posadzce i udają słupy. Tutaj nie było na to miejsca. Dodatkowo na nich jest, dość dziwnie rozmieszczony, pomiar temperatury powietrza nawiewanego.

The post Wentylacja w strefie zagrożenia wybuchem appeared first on Jerzy Nawrocki.

The post Symulacja MES ogrzewania podłogowego appeared first on Jerzy Nawrocki.

Jerzy Nawrocki – KPRP 2

Jerzy Nawrocki – KPRP 1

The post Martwe strefy – utrapienie wentylacji appeared first on Jerzy Nawrocki.

1. Warto mieć na uwadze, że opory miejscowe stanowią grubo ponad 50% całości oporów sieci przewodów.
2. Godne polecenia tablice współczynników oporów miejscowych są tylko w zacnej książce Pana Malickiego ” Wentylacja i klimatyzacja” z 1977 roku. Wychowało się na niej kilka pokoleń. Mam też broszurkę firmy System Air S.A, gdzie zebrano w jednym miejscu samo gęste. Może też używać PN-76 M-34034 ale sugeruję mieć się na baczności.
3. Wartości współczynników oporów miejscowych pochodzą z eksperymentów. Założeniem jest stały strumień powietrza bez znacznych zawirowań. W rzeczywistej instalacji ilość kształtek ogromna, co w poważnie zaburza strumień powodując wiry zwłaszcza w trójnikach.
4. Trzeba trzymać prędkość w kanałach w ryzach. Nie zwiększać jej powyżej 3-4 m/s. Im większa prędkość, tym większe zawirowania przy łączeniu/dzieleniu się strumieni i tym większy błąd w obliczeniach oporów miejscowych.
5. Spręż wyliczony taką czy inną metodą trzeba zwiększyć o 15-30%

Poniżej zrobiłem symulacje końcówki instalacji wyciągowej dla projektowanych wydatków powietrza. Widać tutaj jak zaburzona potrafi być struga płynu.

The post Sieć kanałów wentylacji – Opory miejscowe appeared first on Jerzy Nawrocki.

The post Naczynie otwarte czyli jak to robili nasi przodkowie appeared first on Jerzy Nawrocki.

Nawilżacze dobrze pracują, gdy są wewnątrz pomieszczeń. Jeżeli umieści się je na zewnątrz, powiedzmy w dachowej wentylatorni, i to nawet w dedykowanej do tego celu ocieplanej obudowie,  to mogą być kłopoty.

Jeśli dodatkowo przy natężeniach 60-70 A wewnątrz obudowy panuje podwyższona wilgotność pochodząca od błędów montażu przewodów parowych , to może powstać poluzowanie się styku. Scenariusz zakładający wystąpienie zwiększonej rezystancji w miejscu podłączenia i generacji zwiększonej ilości ciepła podczas pracy urządzenia jest prawdopodobny. Powyższe mogło spowodować zapalenie się izolacji przewodów oraz elementów znajdujących się powyżej połączenia.

Po lewej widać spalony nawilżacz, a po prawej jak wyglądał przed pożarem.

Kłopoty z kolejnym już się zaczynają, bo minimalna temperatura pracy nawilżacza jest +5C, a w wewnątrz obudowy było wczoraj tylko 3,7C.

Wykres temperatur: wewnątrz nawilżacza na górze, wewnątrz nawilżacza na jego dole i wewnątrz OBUDOWY nawilżacza. Nawilżacze pracują dobrze w temperaturze otoczenia około +10 do +30C, a dolny wykres pokazuje +5C. Dodatkowo brak wentylacji w obudowie powoduje wzrost temperatury wewnątrz nawilżacza mierzonej tuż przy jego płytc z elektroniką do prawie +60C.

The post Zima – czas płonących nawilżaczy appeared first on Jerzy Nawrocki.

Na poniższym zdjęciu jest wyrzutnia terenowa na dziedzińcu średniej wielkości biurowca. Pięknie skomponowane architektonicznie z otoczeniem. Wiadomo, że o wysokości decyduje wymóg wysokości dolnej krawędzi minimum 2 metry nad terenem. Stąd też taki kształt,  jak z Odysei Kosmicznej Stanleya Kubika. Dobrze, że nie są czarne… Ale miejsce na ławeczkę pod lewą wyrzutnią się znalazło. BRAWO !

Szczegół jednego „okienka” – ciekawe zabezpieczenie przed zanieczyszczeniem z zewnątrz.

A tutaj najsławniejsza wyrzutnia w Warszawie –  wyrzut powietrza z metra koło Ogrodu Saskiego. Jest na skwerze, gdzie nie ma dojścia dla pieszych bo jest on otoczony ruchliwymi ulicami. W związku z tym nie musi to być kolubryna wystająca kilka metrów nad terenem ale ładnie wkomponowany, zielony na trawniku i otoczony krzewami element małej architekty.

The post Wyrzutnie powietrza – jak to zrobić ładnie appeared first on Jerzy Nawrocki.

Są jednak sytuacje takie, że nie ma innego wyjścia. Poniżej jest przykład takiej właśnie. Jest to restauracja w wysokiej klasy hotelu.  Całkowicie oszklona, z wystawą na południe. Słowem, gorzej już być nie może. Do rozdziału powietrza zastosowano:

• dolne nawiewniki laminarne, które w lato tworzą jezioro chłodnego powietrza w strefie przebywania ludzi,
• górne nawiewniki laminarne, które w zimę ogrzewają szklany dach, a w lato dokładają chłód do „jeziorka” na dole,
• wyciąg środkiem pod górnymi nawiewnikami laminarnymi przez perforację.

Ogrzewanie sali jest za pomocą grzejników kanałowych pod ścianą ze szkła.

Zero kanałów, zero rurek, zero grzejników. Brawo !

Słowem: piękny rozdziału powietrza 

The post Rozdziału powietrza w klimatyzacji jest wszystkim appeared first on Jerzy Nawrocki.