Na poniższym zdjęciu przedstawiono ułożenie pętli rurociągów w dwóch identycznych pomieszczeniach WC wykonane przez tego samego generalnego wykonawcę. Zdjęcie po lewo pokazuje pomieszczenie u właściciela mieszkania, natomiast po prawo u jego sąsiada. Zdjęcia te są dowodem na katastrofalną jakość pracy generalnego wykonawcy wykonaną w mieszkaniu właściciela. W WC została położona o wiele za mała ilość rury i do tego w meandrowy sposób. W konwekcji w okresie zimowym temperatura w WC jest tak niska, że uniemożliwia korzystanie z niego.
Na poniższym zdjęciu przedstawiono dowód, że generalny wykonawca układał w salonie rurociągi w błędny, bo meandrowy sposób. Brak jest zagęszczenia rozstawu rur pod oknami do ogrodu.
Po uruchomieniu instalacji właściciel zlecił wykonanie badania termowizyjnego. Wykazały one, co było do przewidzenia, że system meandrowy użyty przez generalnego wykonawcę jest błędny z dwóch powodów. Po pierwsze powoduje on nieakceptowalne różnice powierzchni podłogi. Na poniższym zdjęciu widać, że lewa płaszczyzna podłogi ma wyraźnie większą temperaturę niż prawa. Różnica ta wynosi aż ok 7 – 8 K. Po drugie temperatura podłogi jest znacznie przekroczona względem wymagań opisanych w rozdziale czwartym normy EN 1264 – 2. Każdy system ogrzewania podłogowego posiada własną, maksymalną dopuszczalną jednostkową moc cieplną. Moc ta jest obliczana m.in. dla maksymalnej temperatury powierzchni wynoszącej +29C, a dla strefy brzegowej +35C.
Poniżej przedstawiono właściwy sposób rozkładnia pętli w spiralny sposób dla podobnego pomieszczenia wraz z zagęszczeniem pętli pod oknami.
