W tym wątku na chwilę odeszłem w stronę modułów statyki. W tym wpisie zajmę się tematem przemieszczeniem podparć rurociagów podczas trzęsienia ziemi. W B31E jest wyraźny obowiązek (shall) wykonania obliczeń statycznych lub dynamicznych.
W B31.3 jest to też tak ujęte, tyle tylko, że nie ma tam mowy o ruchu podpór podczas trzęsienia ziemi.
Natomiast w EN 13480-3 jest łagodniejsze stwierdzenie (should). Tego typu analizy zwyczajowo są opisywane akronimem SAM – Seimic Anchor Movement, chociaż nie dotyczą tylko punktów stałeych ale też podparć z funkcją line guise oraz line stop. Oczywiście nie dotyczą funkcji rest.
Na początku wrócę do analizy statycznej SAM, która jest wykonywana najczęściej. Decyzja używać statyki czy dynamiki jest pozostawiona projektantowi. Model wygląda następująco. Całość jest podzielone na trzy segmenty SIB (Seismic Interface Barrier), z tego poziomy odcinek jest na estakadzie, a pionowy jest podejściem na górę do budynku.
Specyfikacja rury: DN 100 (4′), 6.02mm (STD). Medium to woda. Przyjęto przyspieszenie sejsmiczne w poziomie 0.2g, a w pionie 0.1g. Wysokość pionowego odcinka 8m. Temperatura 100C i ciśnienie 1 MPa. Przemieszczenie od sejsmiki zostało wyznaczone zgodnie z obowiązującymi zasadami, których teraz nie będę opisywać: poziom estakady NSEW = 5 mm, poziom wejścia do budynku NSEW = 40 mm. Nie zakłada się rotacji sejsmicznej na podporach.
Jako sprawdzenie, czy przyjęto właściwe kierunki warto zobaczyć wyniki przemieszczenia. Jeśli wszystko jest dobrze, to na SIB-ach będzie zmiana kierunku przemieszczenia.
Wynika statycznej analizy SAM w AutoPipe dla punktu stałego przed SIB 1 jest jak poniżej. Naprężenie kodowe wynosi 40.8 MPa.
Odnośnie Caesara to sprawa jest mniej wygodna. Wszytskie podpory przesuwane sejsmicznie trzeba wyposażyć w Cnody. Dla tego samego punktu naprężenie wyszło 47.6 MPa.
