W tym wpisie spróbuję porównać wyniki z dwóch programów dla identycznego modelu. Jest to odcinek rurociągu na estakadzie ze specjalnie wprowadzonym brakiem symetrii na podporach. Chodziło mi o to, aby nie było to odbiecie lustrzane względem środka U-kształtu. Dane rurociągu: 4′, STD, A106-B, CA=0mm. Model w AutoPipe wygląda tak:
W Caesar II model wygląda tak:
Oba modele otrzymały oczywoście identyczne wymuszenia sesjmiczne. W każdym kierunku przyspieszenia są trochę inne. Działają one na CAŁY model jednocześnie. Jednostka przyspieszenia to mm/s2, czyli 80 mm/s2, to zaledwie 0.08 m/s2, czyli bardzo mało. Nie ma zdefinjowanych przemieszczeń sesjmicznych. Dla uproszczenia nie użyto wiatru i śniegu. Jedynym obciążeniem okazjonalnym jest zatem sejsmika.
Wynik dla analizy statycznej w AutoPipe jest typowy i nie budzi niepokoju. Wytężenie na łuku wynosi od 29 do 45 %.
Po dodaniu analizy dynamicznej pojawia się wynik z oznaczeniem R1. To jest właśnie wynik Response Spectra nr 1. Wytężenie jest na poziomie zaledwie 3 do 4 % dla SUS+R1.
Wyniki statyczne na Caesar II są podobne. Wytężenie dla tej samej kombinacji obciążenia wynosi 33 %.
Niestety wyniki analizy dynamicznej Caesara II pozostawiją wiele do życznia. Po pierwsze nie otrzymujemy tego w formie graficznej tylko liczobwej. Musimy zatem opuścić sekcję dynamiki i otworzyć sekcję Inpot, aby zobaczyć gdzie jest węzeł i największym wytężeniem. JEST TO FATALNE ROZWIĄZANIE.
